Humbja e dhjamit abdominal: strategjitë që mbështeten nga studimet

Reklamat premtojnë zgjidhje të shpejta, por dhjami nuk mund të largohet vetëm nga barku me një ushtrim të caktuar. Shkenca mbështet humbjen e përgjithshme të peshës dhe aktivitetin e qëndrueshëm fizik; gjenet dhe mënyra e shpërndarjes së dhjamit ndikojnë te rezultatet.

Reklamat premtojnë truke të shpejta për të zhdukur dhjamin e barkut, por shkenca nuk mbështet idenë se një ushtrim apo dietë e vetme mund të përcaktojë se nga cila pjesë e trupit humbet dhjami. Ulja e peshës në përgjithësi mund të zvogëlojë edhe dhjamin abdominal, por mënyra se si trupi e depoziton dhe e humb atë ndryshon nga personi në person.

Jo i gjithë dhjami është i dëmshëm: trupi e përdor për të ruajtur energjinë e tepërt. Megjithatë, barku i madh mund të sinjalizojë grumbullim të dhjamit visceral, i cili rrethon organet e brendshme dhe lidhet me rrezik më të lartë për probleme shëndetësore.

Dhjami visceral është më rezistent ndaj insulinës se indet e tjera dhjamore dhe lidhet më ngushtë me inflamacionin. Një mënyrë e thjeshtë për të vlerësuar shpërndarjen e dhjamit është raporti bel-ije: matet beli dhe pjesa më e gjerë e ijeve, pastaj perimetri i belit pjesëtohet me atë të ijeve. Sipas Organizatës Botërore të Shëndetësisë, raporti i shëndetshëm është nën 1 për burrat dhe nën 0,85 për gratë.

Pse dhjami shpërndahet ndryshe

Gjinia biologjike dhe gjenet ndikojnë në sasinë dhe shpërndarjen e dhjamit trupor. Gratë kanë mesatarisht nevojë për përqindje më të lartë dhjami, ndër të tjera për shkak të funksioneve riprodhuese. Studimet kanë identifikuar mbi 300 dallime gjenetike të lidhura me raportin bel-ije, ndërsa ndikimi i tyre vazhdon të studiohet.

Për këtë arsye, humbja e dhjamit abdominal mund të jetë më sfiduese për disa njerëz. Humbja e peshës në tërësi mund ta ulë dhjamin e barkut, por nuk mund t’i kërkohet trupit ta djegë atë zonë të parat. Në përgjithësi, humbja e peshës kërkon djegien e më shumë kalorive sesa konsumohen, ndërsa uria dhe aftësia për t’iu përmbajtur një plani ndryshojnë nga personi në person.

Çfarë mund të ndihmojë

Agjërimi me ndërprerje mund të praktikohet në forma të ndryshme, përfshirë skemën 5:2 ose kufizimin e orarit të të ngrënit. Një analizë e publikuar në revistën “Obesity” më 2023 gjeti se format e ndryshme të agjërimit me ndërprerje ndihmojnë në uljen e sasisë së ushqimit të konsumuar. Kjo nuk do të thotë se ndonjëra prej tyre synon posaçërisht dhjamin e barkut.

As dietat me pak karbohidrate apo ato ketogjenike nuk kanë prova të mjaftueshme se mund të drejtojnë humbjen e dhjamit në një zonë të caktuar. Ushtrimet rrisin shpenzimin e energjisë dhe mund të ndihmojnë në humbjen e peshës, megjithëse aktiviteti fizik te disa persona mund të shtojë oreksin.

Stërvitja me intervale me intensitet të lartë, e njohur si HIIT, mund të ndihmojë në reduktimin e depozitave dhjamore, por nuk ka prova se një ushtrim i caktuar largon posaçërisht dhjamin e barkut. Ushtrimet e barkut mund të zhvillojnë muskujt dhe të ndikojnë në formën e trupit, por për një qasje më të gjerë është më mirë të vihet në lëvizje i gjithë trupi dhe të ndërtohet një rutinë e qëndrueshme.