Thatësia, stresi dhe lodhja mund të ulin dëshirën seksuale te gratë

Stresi, lodhja, ndryshimet hormonale dhe thatësia vaginale mund të ndikojnë në dëshirën seksuale te gratë. Por abstinenca, në vetvete, nuk konsiderohet e dëmshme për shëndetin. Kur dhimbja ose shqetësimet vazhdojnë, vlerësimi mjekësor mund të ndihmojë.

Dëshira seksuale te gratë mund të ndikohet nga faktorë fizikë, hormonalë, emocionalë dhe nga marrëdhënia me partnerin. Thatësia vaginale, dhimbja gjatë seksit, ndryshimet pas lindjes, stresi, lodhja dhe mungesa e gjumit mund ta ulin libidon, por abstinenca në vetvete nuk konsiderohet e dëmshme për shëndetin.

Shëndeti seksual shpesh mbetet temë për të cilën gratë flasin me vështirësi. Megjithatë, dhimbja gjatë marrëdhënieve, ulja e dëshirës seksuale, mosmbajtja e urinës dhe shqetësime të tjera mund të vlerësohen e trajtohen, në vend që të pranohen si probleme të pashmangshme.

Thatësia vaginale dhe ndryshimet pas lindjes

Thatësia vaginale shfaqet shpesh gjatë periudhës para dhe pas menopauzës, por mund të ndodhë edhe pas lindjes dhe gjatë ushqyerjes me gji. Rënia e estrogjenit mund ta bëjë mukozën vaginale më të hollë, më pak elastike dhe më pak të lubrifikuar, duke shkaktuar irritim, djegie ose dhimbje gjatë marrëdhënieve. Disa barna, përfshirë disa antidepresivë, si dhe trajtimet kundër kancerit, mund të ndikojnë në lubrifikim dhe dëshirë seksuale.

Lubrifikantët me bazë uji dhe hidratuesit vaginalë mund të ndihmojnë. Për disa gra në periudhën para ose pas menopauzës, mjeku mund të shqyrtojë përdorimin e estrogjenit vaginal pas një vlerësimi individual.

Shtatzënia dhe lindja vaginale mund të dobësojnë muskujt dhe indet e dyshemesë pelvike, të cilat mbështesin fshikëzën, mitrën, vaginën dhe rektumin. Në disa raste mund të shfaqet prolapsi i organeve pelvike, i cili mund të shoqërohet me ndjesi presioni ose rëndese, rrjedhje të pavullnetshme të urinës dhe parehati gjatë marrëdhënieve.

Fizioterapia e dyshemesë pelvike, ndryshimet në stilin e jetës dhe trajtime të tjera mund të ndihmojnë në lehtësimin e simptomave. Shtatzënia dhe lindja vaginale janë ndër faktorët që mund ta dobësojnë këtë zonë.

Çfarë ndikon në libido dhe a është problem abstinenca?

Libidoja nuk përcaktohet nga një hormon i vetëm dhe mund të ndryshojë gjatë jetës. Stresi, ankthi, depresioni, mungesa e gjumit, vështirësitë në marrëdhënie, dhimbja, shtatzënia, ushqyerja me gji, menopauza, sëmundjet kronike dhe disa barna mund të ndikojnë në dëshirën seksuale. Për disa persona, përmirësimi i gjumit dhe ulja e stresit mund të kenë ndikim pozitiv.

Nuk ka një afat mjekësor pas të cilit dikush konsiderohet se ka qëndruar “tepër gjatë pa seks”, dhe abstinenca në vetvete nuk lidhet me prova të forta për shkaktim të sëmundjeve fizike. Mungesa e marrëdhënieve seksuale shmang rrezikun e shtatzënisë që lidhet me seksin dhe të infeksioneve seksualisht të transmetueshme që kërkojnë kontakt seksual.

Megjithatë, kur dikush dëshiron intimitet, por nuk e ka atë, mund të përjetojë frustrim, vetmi ose tension në marrëdhënie. Këto lidhen kryesisht me nevojat emocionale dhe psikologjike. Nuk ekziston një numër universal i marrëdhënieve seksuale që mund të quhet “normal”; shqetësim mund të bëhet rënia e dëshirës kur e mundon vetë personin ose ndikon në mirëqenien dhe marrëdhënien e tij.

Dhimbja gjatë seksit, thatësia e vazhdueshme, gjakderdhja pas marrëdhënieve, mosmbajtja e urinës, presioni në vaginë ose rënia e theksuar dhe e pashpjegueshme e libidos janë arsye për vlerësim mjekësor. Një jetë intime e kënaqshme mund të lidhet me afërsi dhe relaksim, por dëshira seksuale mbetet individuale dhe ndikohet nga gjendja fizike, psikologjike dhe cilësia e marrëdhënies.